Mogę dziś chyba śmiało powiedzieć, że niejaki pan Adamczyk zabił we mnie ducha rywalizacji.
I nie boję się podać tego imienia do wiadomości publicznej: Adamczyk!
A-DAM-CZYK !!!
Nazwę gada po imieniu.
Mój facet od w-fu, który śnił mi się po nocach przez parę lat.
I nie była to zdecydowanie nastoletnia miłość na linii małolata- nauczyciel.
Ganiał nas 3 razy w tygodniu wokół Cytadeli, koszmarny kawał od naszej szkoły, bo uznawał, że klasie sportowej należy się niezły wycisk.
A ja, młodsza od ogółu o ponad rok, intelektualnie może dawałam radę, ale fizycznie i emocjonalnie już mniej.
A wiadomo, do grzania na oślep wprzód intelektu nie potrzeba wiele.
Choć akurat Adamczyk ów głupi nie był i ciętymi ripostami potrafił nas rozśmieszyć.
Wtedy myślałam o nim 'kawał chama', ale dziś myślę, że gdyby był w moim wieku, to zostalibyśmy kumplami.
Ale fakt, że mnie zniechęcił do rywalizacji, bo przez niego zawsze byłam gdzieś na szarym końcu.
Przedostatnia.
Za mną już tylko sapał klasowy tłuścioszek.
Więc się jak ten eksperymentalny szczur zafiksowałam się, że skoro nie wygram, to się nie będę starać i mam was wszystkich gdzieś.
Potem na szczęście mi się trochę odwidziało (jak trzeba było trochę powalczyć o stypendium naukowe :)).
Nigdy jednak w życiu nie udało mi się być w czymś najlepszą.
Dobra? Tak.
Naprawdę niezła? Owszem.
Srebrny medal? Znalazłby się jakiś.
Ale najlepsza? Taka naprawdę tip-top? Taka super-duper extra lux? Nigdy!!!
W związku z tym - i tu wreszcie przejdę do sedna sprawy :)) - nigdy nie rozumiałam nawiedzonych pasjonatów poświęcających całe życie na bicie kolejnych rekordów.
A szczególnie tych, których ambicją było dostać się do Księgi Guinness'a.
Ha! Owszem, niektóre rekordy są naprawdę niebywałe i oczywiście podziwiam pasję i zacięcie.
Podziwiam, ale nie rozumiem :)
A rozmyślania moje dzisiejsze są sponsorowane przez Metro, które podało newsa, że do jednej tylko klasy siódmej w Netherthorpe School w Derbyshire trafiło 9 par bliźniaków.
Dyrektor chce zgłosić ów fenomen do Księgi Guinness'a właśnie.
Fakt, jest to dość osobliwe, choć akurat rywalizacji w tym za grosz nie ma (ba, niektórzy to wyraźnie dwujajowcy).
I tak oto, pokrętną drogą skojarzeń zabrnęłam od księgi rekordów, porzez rywalizację, do pana Adamczyka i rozważań niemalże egzystencjalnych :)
Niezbadane są ścieżki kobiecej logiki.
Taka bzdetna notaka na dziś.
poniedziałek, 10 października 2011
Related Posts
dzieci w klatce
Jeśli chodzi o uprawianie sportu, to się nie będę wypowiadać, bo wstyd się przyznawać. Owszem, kiedyś trenowało się i ...Oxford Botanical Garden
Been a good girl again, czyli po raz kolejny poudzielałam się troszku w szkole mojego dziecka. No taki los. Dziecię p...pamięć doskonała
"Witam pani Fidrygauko!" - pozdrawia mnie z emfazą po polsku. Idzie w moim kierunku rozpromieniona jakby zobaczyła dawn...Jezus na podłodze, a dziecko w wannie
Ostatnio jakoś mało u mnie o tym podtytułowym oswajaniu angielskiej rzeczywistości. Osobiście się jakoś zrobiło. Manife...Tego kocham, tego lubię, tego pocałuję, czyli ...
... wbrew ludowej przyśpiewce nie będzie o wybieraniu lubego, ale o lubieniu dzieci. Swoich dzieci. A może - jak popłyn...z przyciętą głową
Arogancja niektórych kierowców bywa frustrująca. 'Kasta' ta chyba na całym świecie jest taka sama - panowie i władcy de...Jak wieprza!
Już na wstępie wlepili mi cztery punkty karne. Z dwunastu możliwych. Cztery czynniki ryzyka: za stara, za gruba, za d...Przepis na miłość
"Bo ty mnie nie kochasz!" - wykrzyczała mi ostatnio moja domowa małolata."Oho, zaczęło się." - pomyśłałam sobie.Ale zar...dzielnice grozy
Po miłym weekendzie padnientam jak pies. Goście. Lubię, nawet bardzo. Wczuwam się. Za bardzo. Gotuje za dużo, sprząt...A woman at war
2300 metrów (z ciężkim plecakiem o torebką z czego połowa drogi pod górę, z dwójką dzieci drepczących świńskim truchtem...
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
0 comments:
Prześlij komentarz
Niepisanym prawem tego bloga jest lista komentarzy dłuższa od samego wpisu - uprasza się o podtrzymywanie tradycji:)